Muziek is voor Maxime een plek van begrip. Vanaf haar zevende is het al een toevlucht, waar alles gewoon oké is. Een omhelzing waarin het diepst van haar ziel gevat wordt. Ze begon met schrijven na haar eerste liefdesverdriet. Niet per sé serieus, maar gewoon om haar gedachten de vrije loop te laten. En dat voelde goed. Heel goed. Dus ze bleef schrijven. Om die omhelzing weer te voelen, maar dan in haar eigen woorden. En die bleken ook een omhelzing voor anderen. Dat gevoel van voldoening is nu haar grootste streven. Mensen laten voelen dat wat er is er gewoon mag zijn. Alles is veilig. Met een lach of een traan. Is dat niet wat deze wereld nodig heeft?